Geloven op Maandag

Absolute zekerheid is onbetaalbaar

Deze kop trof ik aan in het krantje dat ik krijg van mijn pensioenfonds. De boodschap is duidelijk: als je in deze tijd absolute zekerheid wilt omtrent je pensioen, dan moet je nu zoveel zekerheid inbouwen, dat je heel, heel veel moet investeren. En dan moet je zoveel geld reserveren, dat het niet meer redelijk is. Hetzelfde geldt voor je baan. Was er in vroeger dagen (lange geleden?) zekerheid, dat je lang bij een baas kon blijven werken, nu is zelfs een baan bij de overheid niet meer gegarandeerd. Reorganisaties tuimelen over elkaar heen en je mag tegenwoordig blij zijn als je een tijd bij dezelfde baas kunt blijven werken. Absolute zekerheid, ondanks alle pogingen van ons westerse mens om dat voor elkaar te krijgen, het bestaat niet.

Maar, als je christen bent en je vertrouwen gesteld hebt in het volbrachte werk van Christus, dan is er wel degelijk absolute zekerheid. God, die geen belofte breekt en niet kan liegen, belooft het: Niemand zal ze uit mijn hand roven. We kunnen groeien in het zien op Jezus in plaats van op de golven in ons heen. Maar zelfs als we dat wel doen, dan is er nog de hulpkreet van Petrus, die ook de onze kan zijn: Heer, red me!

Leon de Rijke

Twee weken geleden heb ik een gesprek gehad met Leon de Rijke. Een jonge ondernermer die het zijn doel gemaakt heeft om mensen te helpen rondom het thema 'christen-zijn op je werk'! Zowaar een grootse onderneming. Het is mijn ervaring, dat de vraag van christenen op dit terrein gigantisch groot is. Steeds blijkt op mijn workshops en trainingen dat het thema heel erg leeft. Het aanbod is er ook, weliswaar nog niet zo groot, maar wel duidelijk aanwezig. De grote uitdaging is om vraag en aanbod bij elkaar te brengen. Sinds 2006 ben ik actief en ga gestaag verder. Mijn doel voor dit seizoen is om predikanten en voorgangers meer te betrekken. Want in de kerk mag het geluid rondom dit onderwerp nog wel wat luider klinken.

Wederopstanding?

 Het is alweer een behoorlijke tijd geleden (meer dan een jaar) dat ik iets op dit weblog heb gepost. Het is niet zo dat er niets gebeurt, want Geloven op Maandag heeft best wel wat gedaan de afgelopen periode. Maar ik denk dat ik nu pas weer wat in de schrijfmode kom. Ik ben een fan van de boeken van Paul Tournier (de meesten zullen hem niet kennen, maar het is een Zwitserse arts, die in de jaren 1950-1970 een aantal goede boeken heeft geschreven). Hij geeft steeds aan: Leven is kiezen. Je kunt niet door het leven lopen en verwachten dat het zich aan jou aanpast. Je zult zelf steeds moeten reageren op zaken die zich aandienen. Ik heb dus nu gekozen om het bloggen weer op te pakken. Gelouterd en verdiept zal ik mijn gedachten rondom het thema 'christen-zijn op je werk' weer wereldkundig maken in de hoop dat het vrucht draagt. In ieder geval ben ik samen met Maarten Pijnacker Hordijk van bedrijfsgebed bezig om een drietal regio-avonden te organiseren. Daar zien we naar uit.

Betrouwbaarheid

Vele mensen roemen hun eigen welwillendheid, maar een betrouwbaar man – wie kan hem vinden? (Spreuken 20:6 - NBG). De laatste tijd ben ik geconfronteerd met een aantal situaties waarbij mensen hun gedane beloftes niet na waren gekomen. Nu kan ons het allemaal wel eens overkomen dat we iets beloven en niet nakomen, maar ik heb het gevoel dat het structureel aan het worden is in Nederland. Het zijn geen beroerde mensen en ze bedoelen het goed, ze willen graag van dienst zijn, maar op de een of andere manier lukt het hun niet om te realiseren wat ze zich hebben voorgenomen. Ik denk dat het voor christenen een uiterst belangrijke waarde is om in deze overspannen, geseculariseerde en jachtige samenleving betrouwbaar te zijn. Het is moeilijk, want er wordt veel van je verwacht en zwak overkomen kan eigenljk niet, maar als je te vaak anderen moet teleurstellen, dan lever je op termijn toch iets van jezelf in. Je komt er misschien mee weg, maar het bouwt niet aan je zelfvertrouwen. Op de korte termijn kost het heel wat om betrouwbaar te zijn en wordt je misschien voorbijgestreefd door mensen die het niet zo nauw nemen. Maar op lange termijn ontwikkel je een karakter dat heel aantrekkelijk is. We gaan het karakter van God weerspiegelen: De wet des HEREN is volmaakt, zij verkwikt de ziel; de getuigenis des HEREN is betrouwbaar, zij schenkt wijsheid aan de onverstandige (Psalm 19:8).

Congresdag

Gisteren, 15 maart, was de congresdag van Geloven op Maandag met Mark Greene. Bijn 60 mensen hebben genoten van een inspirerende en uitdagende dag. Mark wist zijn gehoor bijzonder te boeien. Niet alleen met de inhoud, maar ook met de manier waarop hij het bracht. Bijzonder aansprekend was de presentatie van wat hij zag als de 'geestelijke' hiërarchie in onze kerken. Hoe is onze ladder opgebouwd?
1. Dominee/Voorganger
2. Zendeling - met name in het buitenland
3. Fulltime christelijk werker
4. Tentenmaket- iemand die een baan heeft in een land waar geen zendelingen zijn toegestaan
5. Ouderling/Oudste
6. Diaken
7. arme christen
8. rijke christen
In de praktijk blijkt dat velen zich schuldig voelen als ze genieten van hun 'gewone' baan. Mark heeft de deelnemers geholpen om serieus te nemen wat staat in Kolossenzen 3:32: 'Wat u ook doet, doe het van harte, alsof het voor de Heer is en niet voor de mensen.'

Samenwerking

Afgelopen week heb ik gesproken met Thiemo de Lange en Jan Bakker van Alpha en Maarten Pijnacker Hordijk van bedrijfsgebed in Nederland over een mogelijke samenwerking om het thema 'christen-zijn op je werk' nog meer aandacht te geven. Dat was een zeer vruchtbaar gesprek. We hebben alledrie dezelfde visie, namelijk dat we als christen op de plaats waar we werken meer leren het dagelijks werk met God te verbinden en dat vrucht te laten dragen naar de (werk)omgeving. Er zijn mooie plannen uitgekomen die we in de loop van dit voorjaar verder zullen uitwerken.

Transformation (2)

Ed Silvoso is een creatief denker en gedreven voor het Koninkrijk. In zijn boek 'Transformation' probeert hij de lezer nog een stap verder mee te nemen dan aandacht voor de 'marketplace'. Hij gelooft dat het onze opdracht is om 'naties tot discipel te maken' (zie Matt. 28:19 -  Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen). Niet alleen individuen, maar de scope moet de natie zijn. Daarom is hij erg gemotiveerd om de spelers op de 'marketplace', zijnde bedrijven, overheid en onderwijs in te schakelen om een bijdrage te hebben aan de samenleving. Niet in eerste instantie gericht op evangeliseren, maar op het toevoegen aan de maatschappij. Automatisch zullen mensen dan Christus gaan volgen als ze zien dat christelijke bedrijven, overheden en onderwijs daadwerkelijk een positief effect hebben op het welzijn in een stad en een land. Voor mij zeer uitdagend om hier serieus over na te denken.

Waar maak ik me druk over?

Vanmiddag heb ik een presentatie in het kader van Open Space Technology. Wat gebeurd is, is nog niet veel gebeurd. Ik was gisterenavond voor het grootste gedeelte klaar. Ik merkte dat ik me meer zenuwachtig voelde dan in andere vergelijkbare situaties. Waar kwam dat gevoel vandaan? Toen kwam er een gedachte naar voren die me verbaasde en mij een verklaring gaf waarom ik vaak dingen tot het laatst uitstel en hard tegen een deadline aanwerk. Ik merkte namelijk dat ik me druk ging maken over het effect van de presentatie. Hoe zou het overkomen wat zouden de mensen ervan vinden? Daar had ik nu de tijd voor. Anders ben ik bezig met de inhoud van de presentatie en heb dan geen tijd om me druk te maken over het effect. Voor mij een verrassende conclusie en een goede ervaring. Geeft me opnieuw een stimulans om te zoeken naar de 'God van de vrede' (Fil. 4:9).

De kracht van stilte (in gesprekken)

Laatst was ik getuige van de kracht van stilte in een gesprek. Een deelnemer aan de workshop 'Nee is ook een antwoord' oefende in een rollenspel dat ze een aanbod voor een nieuwe functie als gevolg van allerlei omstandigheden wilde weigeren. Ze vond het lastig om dat tegen de aardige baas te zeggen. Het begin van het gesprek ging vlot. Ze kon duidelijk aangeven dat ze blij was met het aanbod, maar dat ze er toch niet op in wilde gaan. Vervolgens putte ze zich uit in woorden en argumenten om de boodschap minder hard te laten aankomen. Daarop ontspon zich een wat rommelig gesprek dat eindigde in verwarring. Een tweede ronde liep heel anders. Nu, op advies van anderen, vertelde ze kort de introductie en besloot toen te wachten. Stil te zijn dus. Het was verbluffend hoe sterk het effect was. De deelnemer had zich krachtig neergezet en een toelichting was niet meer nodig. De baas ging gewoon accoord. Hij had namelijk geen andere keus, want de boodschap was bijzonder helder geweest. Zo gebeurt het vaak, dat we de neiging hebben om de stilte op te vullen, omdat we ons verantwoordelijk voelen. Maar wie zegt dat in een conversatie jij al het werk moet doen?

Nabijheid

Afgelopen donderdag was ik op een conferentie. Daar werd op een gegeven moment gevraagd je voor te stellen waar God is voor jou. Ik merkte dat ik het idee had: God is om mij heen. En dan niet een abstract weten met het hoofd, maar het ervaren van God dichtbij. Als een soort warme deken, waardoor ik me helemaal opgenomen voelde in een comfortabel klimaat. Later kwam ik daar in een gesprek met iemand op terug en toen kwam aan de orde, dat ik die nabijheid van God ook ervaarde als een bescherming. Blijkbaar heb ik het nodig om het gevoel te hebben, dat ik onbeschermd kan zijn. Niet steeds alert op wat er in mijn omgeving gebeurt en daar mezelf op aanpassen. Maar veeleer de veiligheid ervaren, dat de omgeving zich aan mij aanpast. Ik moest toen denken aan Zacharia 2: 'Jeruzalem een open stad zal blijven, niet ommuurd, vanwege het grote aantal mensen en dieren dat er zal wonen. Ik zal zelf rondom de stad een muur van vuur zijn – spreekt de HEER – en haar met mijn luister vullen.’ Zou het niet heerlijk zijn om deze God mee te nemen naar het werk? Om je zo beschermd te weten, dat je in je contacten met collega's en bazen ontspannen en open kunt zijn? Voor mij in ieder geval een terrein waarop ik graag verder wil groeien.